Fruitpas Viktor Vitamientje was een verademing

`Fruitpas Viktor Vitmamientje was een verademing'

Wat is het toch geweldig als gezinnen onze hulp niet meer nodig hebben. Zo ook Cynthia. Mede door de toeslagenaffaire kwam zij met zoontje Jamie en schulden op straat. Via het Leger des Heils kreeg ze weer een huis, na een uitkering een baan en na enkele jaren schuldhulpverlening is ze bijna schuldenvrij. Aflossen regelt ze nu zelf, dat gaat sneller, zegt ze. Bijna drie jaar lang was zij heel blij met wekelijks groente en fruit van Viktor Vitamientje. Het was een zware tijd, maar nu gaat het beter en mogen wij weer iemand anders helpen.

Jamie is een gezond, vrolijk en actief jongetje dat zijn energie kwijt kan op een Lekker Fit!-school. Tenminste zonder lockdown. Afgelopen week moest ze hem zelf turnles geven, vertelt ze mij. “Dat gaat toch niet, ik heb het veel te druk!” Cynthia werkt als conductrice op de tram, wat ze erg leuk vindt. Ik probeer me ondertussen een turnles voor te stellen in een klein appartement – flikflak over de salontafel?- en heb weer eens medelijden met al die ouders in deze idiote tijden.

Een verademing noemt ze de `fruitpas’ van Viktor Vitamientje. Op Jamies gezonde school is fruit verplicht. Ook heeft ze haar zoontje leren fruit te eten als hij trek heeft. Er is nu altijd een gevulde schaal in huis. Dus vraagt hij niet meer om snoep. Dit patroon wil ze voortzetten.

“Zonder jullie had ik dit echt niet kunnen doen.”

Wil je ook een moeder zoals Cynthia helpen met groente en fruit voor de kinderen? Word Sponsor!

`Fruit met vlekjes accepteren, is makkelijker met een goed gevulde portemonnee.’

Natuurlijk zijn we allemaal tegen voedselverspilling. En terecht. Voedzaam, gezond en smakelijk groente/fruit wordt weggegooid omdat het niet de vereiste vorm of kleur heeft en dus niet verkocht kan worden. Belachelijk natuurlijk. Gelukkig realiseren supermarkten zich dat ook steeds meer en heb je tegenwoordig bijvoorbeeld de `buitenbeentjes’ bij Albert Heijn.

Dit gezegd hebbende, nu even over een klant van ons, die blij was dat ze dankzij Viktor Vitamientje haar kinderen gaaf fruit mee kon geven naar school, zonder, in haar eigen woorden, `bruine vlekjes’.

Wat is er mis met bruine vlekjes? vraagt iemand zich af.

Goede vraag. Moeten wij onze kinderen juist niet leren om daar niet zo moeilijk over te doen? Om die te beantwoorden, stappen we in de werkelijkheid van onze klant.

 

Jarenlang haalde zij vanwege geldnood het allergoedkoopste fruit op de uiterste verkoopdatum, of bij het scheiden van de markt. Dat vertoont dan inderdaad (ernstig) bruine vlekjes op dag 1 en komt op dag 3 onder het oog van klasgenootjes als bruine pap uit de schooltas van haar dochter tevoorschijn. Zij vond het heel vervelend voor haar kind maar kon zich geen beter fruit permitteren.

Hoe fijn is het dan als je opeens wel een keuze hebt. Dan koop je het beste, gaafste, verste, mooiste fruit. Want dat is wat je je kind gunt, zodat zij een keer geen `buitenbeentje’ hoeft te zijn. Dat ze leert dat ze net zo waardevol is als de rest.

En dan komt de les over de voedselverspilling wel weer een andere keer 😊.   

`als je niet tevreden bent, kom je er niet.’

Dit zegt Marleen tegen mij, moeder van 4 en bijna 3 jaar klant bij Viktor Vitamientje. Uit haar mond zijn dit geen lege woorden, ze komen recht uit haar hart. Ze raakte in de schulden door haar verslaafde ex-partner, al het geld ging op aan cocaïne. Ze heeft soms zelfs moeten stelen voor eten.  Die tijd is gelukkig voorbij: moeder en kinderen eten genoeg en gezond. `We zijn opvallend minder vaak snotterig’.

 

Opklimmen

Eenmaal weg bij haar partner leefde zij met schuldsanering van € 80,- per week , met `de jongste nog in de luiers’, vertelt Marleen. Het lukte haar zelfs om hiervan nog 2 of 3 euro te sparen. Een niet geringe prestatie, en met succes want begin 2020 heeft zij geen schulden meer. Werken lukt nog niet want ze moet bijkomen van een traumatische tijd. Wel heeft ze concrete plannen om met behoud van uitkering als zelfstandige te beginnen in de schoonmaak. Helaas gooit de coronacrisis roet in het eten dus in maart zit ze samen met 4 kinderen thuis in de lockdown.

Trots

Natuurlijk is er dan soms ruzie en moet Marleen strijd leveren om ze aan het online-schoolwerk te krijgen. Maar meestal hebben ze het gezellig met elkaar en de cijfers gaan ook omhoog. Daar is ze best trots op. `Groente en fruit kopen doen we ook vaak samen’. De kinderen kiezen uit wat ze lekker vinden en helpen regelmatig mee met koken. Haar zoon van 15 doet de horecavakschool en de kleintjes kunnen al heel goed groente snijden. Favoriete recepten zijn bloemkooltaart, preischotel, stamppot boerenkool en Leidse Kots*.

Bruine vlekjes

Het wekelijks verzekerd zijn van groente en fruit via Viktor Vitamientje heeft hun gezondheid zichtbaar verbeterd, zegt Marleen. `We zijn minder vaak verkouden en voor mijzelf heeft het een stukje rust gebracht. De kinderen nemen nu vers, gaaf fruit mee naar school zonder bruine vlekjes.’

 

Tevreden

Plannen voor een eigen bedrijfje later, heeft ze nog steeds. Maar voor nu wil ze vooral haar zelfvertrouwen opbouwen. En haar kinderen leren dat ze waardevol zijn en dat ze weten waar ze goed in zijn. Marleen: `Dat is het belangrijkste, dat is mijn leven. En dat is goed. Als je niet tevreden bent, kom je er niet!’

Wafaa en haar gezin stapten met Viktor Vitamientje over op een gezond eetpatroon

(Blog Marjolein Roelfsema)

Drie jaar geleden vluchtte Wafaa met haar gezin uit Syrië naar Nederland. Gezond eten was door de crisis in haar thuisland geen vanzelfsprekendheid. Groente en fruit waren moeilijk verkrijgbaar en daarbij hadden ze wel iets anders aan hun hoofd dan het volhouden van een gezonde levensstijl. De eerste tijd in Nederland stonden geldnood en opgelopen schulden de noodzakelijke vitamines in de weg totdat de kaart van Viktor Vitamientje hierin verandering bracht.

Wafaa

Hollandse spruitjes

“We kopen nu elke maandag groente en fruit en dat heeft ons in een ritme gebracht van gezond eten”. zegt Wafaa als ik haar bel. “Ik ben 16 kilo afgevallen en mijn kinderen vragen om een banaan als ze honger hebben.” Ik bekijk de foto die wij van haar hebben en zie een vriendelijke, intelligente jonge vrouw met een frisse, open blik waarin ook vastberadenheid doorschemert. Zo klinkt haar stem ook.

Roer om

Met de zekerheid van een vast bedrag voor groente en fruit, zag zij de kans om het roer om te gooien, vertelt ze: alleen gezonde snacks en slechts 1x per week snoep voor haar 3 kinderen, waarvan de jongste in Nederland geboren is. Dit heeft geholpen want ze zijn inmiddels dol op mandarijnen, tomaatjes en ijsbergsla. Zelfs echte Hollandse spruitjes kunnen ze waarderen. “Dat is heel bijzonder!” zeg ik. “Nederlandse kinderen lusten die meestal niet eens.” Wafaa, lachend: “Ze hadden niet veel keuze: als ze honger hadden, kregen ze een spruitje!” Tja, soms helpt het om een beetje streng te zijn 😊.

De groente van Wafaa

Talenknobbel

Het is Wafaa en haar man gelukt om een nieuw leven op te bouwen in Nederland. Ze voelt zich hier thuis en vindt de mensen vriendelijk en behulpzaam. In haar vriendenkring bevinden zich Syriërs en Nederlanders. Ze spreekt vloeiend Engels en had daarmee het grote voordeel dat ze meteen goed kon communiceren met iedereen. Inmiddels spreekt ze ook Nederlands. Ze wil graag terug naar de universiteit om haar studie Engels af te maken zodat ze (weer) les kan gaan geven. Haar man is grafisch ontwerper en heeft sinds kort een eigen bedrijf.

Bezorgd

Schulden zijn er nog wel, maar ze hebben afspraken gemaakt en lossen maandelijks af.Mede hierdoor zitten ze nog steeds krap bij kas, maar de toekomst ziet er beter uit. Zich zorgen maken doet Wafaa helaas nog wel. Over haar familie die nog steeds in het onveilige Syrië woont. Ze ziet ze dagelijks online, als hun internetverbinding het toelaat.

Ik heb bewondering voor Wafaa en haar man, dat ze het gered hebben in een onbekend land na een traumatische tijd. Ik hoop van harte dat ze hun geliefden snel zullen weerzien, en ben blij dat we dit gezin een beetje kunnen helpen.

Als je een baan krijgt, word je gestraft…

Ook ouders met betaald werk kloppen aan bij Viktor Vitamientje vanwege geldnood. De vaste lasten zijn hoog in Rotterdam en regelingen kunnen per direct veranderen als je uitkering eindigt…

Fawzia kwam met 3 kinderen uit Somalië en sloot een lening af bij de Gemeente Rotterdam om haar huis te meubileren. Zolang ze een uitkering had, was nergens haast bij. Maar toen kreeg ze betaald werk en moest ze in 1 keer het hele bedrag terugbetalen. En dat kon ze niet, haar inkomen was ongeveer even hoog als de uitkering en ze hield bijna niets over per maand. Het lukte haar niet om een regeling te treffen met de Gemeente om af te betalen…

Als je gaat werken, lijkt het wel of je gestraft wordt, zegt ze verbluft tegen ons in 2018.

Twee jaar later klinkt ze gelukkig opgewekt als wij haar bellen: de schuld aan de Gemeente is bijna afbetaald en ze werkt parttime bij een bedrijf voor promotietextiel. Ze heeft het daar heel erg naar haar zin vooral met collega’s. De kinderen zijn oud genoeg om af en toe alleen te zijn en een lieve buurvrouw houdt een oogje in het zeil.

Bewindvoering of schuldsanering heeft ze niet: ze regelt het allemaal zelf.

Ze wil heel graag van de schulden af, maar dat betekent dat ze per maand niet veel overhoudt om van te leven. Superblij is ze met de groente- en fruitkaart van Viktor Vitamientje, het is voor haar een zorg minder dat ze haar kinderen gezond eten kan voorzetten.

Wil je meehelpen om kinderen uit arme gezinnen in Rotterdam gezond te laten eten?

Meld je aan als sponsor

Thee bij aanstaande Viktor-klant

-Blog Marjolein Roelfsema-

Als nieuwe gezinnen zich bij ons aanmelden, gaan we bij ze langs voor een intake-gesprek. Nu in corona-tijd doen we dat telefonisch, maar er gaat niets boven een persoonlijke ontmoeting. Mijn eerste intake was in Februari -ik was net begonnen bij Viktor- samen met Ivonne, onze vrijwilligster in de buitendienst.

Klimmen

Een portiekflat in Noord. Het trappenhuis ziet er kil en wat groezelig uit. We gaan alle 5 de verdiepingen op. Met de trap. Bruine matten voor deuren met grote en kleine schoenen. Op verdieping 5 is de huisdeur al uitnodigend open gezet. En meteen daarachter een kleine donkere ruimte met, jawel nog een smalle, steile trap naar boven. Ik denk: op wat voor gribus kruipzolder gaan we uitkomen?

Licht

Bovenaan zie ik contouren van gezichten die verwachtingsvol naar beneden kijken. Ze moeten lachen om Ivonne’s protesten. Ja, het is een nare trap, beamen ze, maar eenmaal boven, de moeite waard. We komen in een zee van ruimte en licht, wat een fijn appartement! En wat ruikt het er fris en schoon naar lekkere kruiden in contrast met het trappenhuis. Ja, ze is er ook heel blij mee, de moeder uit Somalië, met 5 kinderen nog thuis. Ik mag haar meteen, ze heeft een prettig open gezicht en een gulle gastvrije glimlach. Haar Nederlands is gebrekkig, maar gelukkig helpt haar tienerdochter een handje mee. Dat kan nog net voor zij naar haar stage gaat bij een schoenenzaak, ze vertelt trots dat ze haar school versneld heeft afgemaakt en dat ze verder wil studeren.

Thee

Haar jongere zus komt de kamer in, en wordt gemaand op te schieten: ze komt te laat op school. Ze vragen ons wat we willen drinken. Ivonne hoeft niets. Ik denk: die mensen hebben geen cent te makken.. “een glas water, graag.”  stilte…hier wordt niemand enthousiast van. “of doe toch maar thee, oh en Ivonne ook!” Dat was overduidelijk een veel beter idee: we kregen heerlijke Somalische kruidenthee met gember en kaneel en zelfgemaakte hele kleverige koekjes. Wat ontzettend leuk om deze mensen te ontmoeten! Inmiddels zijn zij klant bij Viktor Vitamientje.  

Tja, zulke dingen heb je niet aan de telefoon… we hopen weer snel bij de mensen langs te kunnen gaan!

Schuldig

Bijna iedereen in de Amsterdamse Vogelbuurt heeft schulden. Elke maand trekt een stoet van zware jongens, een deurwaarder, agent en slotenmaker door de straten om een woning te ontruimen. Het is het meest dramatische gevolg van de eeuwenoude jacht op de schuldenaar. Terwijl buurtbewoners worstelen met boetes en schaamte, staan deurwaarders en hulpverleners voor gesloten deuren. De incassomanager wil doorgronden waarom mensen hun kop in het zand steken. Op het stadhuis roept de wethouder schuldhulp uit tot speerpunt van zijn beleid. En intussen blijven de rekeningen zich opstapelen.

Lees meer

Wat te doen met oud brood?

Brood is een van de dingen die we het meest weggooien. Al die kapjes – of, erger nog, halve broden – die in de kliko verdwijnen, terwijl er weer vers brood op tafel staat.

VANAF NU: DOE IETS MET DAT OUDE BROOD EN GOOI HET NOOIT MEER KLAKKELOOST WEG.

Lees meer

Rotterdam moet armoedevrij

Ruim 53.000 gezinnen in Rotterdam leven op of onder de armoedegrens,  maar inwoners van de stad hebben daar geen idee van. Uit onderzoek van Maurice de Hond – in opdracht van de Pauluskerk in Rotterdam – blijkt dat 62% van de Rotterdammers inschat dat dit cijfer (veel) lager ligt. Dick Couvée, dominee in deze kerk, vind deze uitslag verassend. “De Rotterdammer heeft geen idee van de omvang en van de ernst.”

Lees meer

Rotterdam armste stad van Nederland

Rotterdam is de armste stad van Nederland. Bijna een vijfde van de Rotterdammers (18,7%) leeft onder de armoedegrens. Ook in Amsterdam (18,2%) en Den Haag (16,6%) wonen verhoudingsgewijs veel armen. In de top 10 staan verder middelgrote steden van buiten de Randstad zoals Enschede, Groningen, Leeuwarden en Arnhem. Utrecht komt in de top 10 armste steden niet voor. Dit komt met name omdat er in Utrecht minder allochtone gezinnen wonen en zij kampen statistisch gezien vaker met armoede. In Roosendaal (2,3%) en Montfoort (4,4%) is armoede de grootste uitzondering.

Lees meer